Haydi bakalım Ecrin Hanım, yediğiniz içtiğiniz sizin olsun, gezdiğiniz yerleri anlatın bize. Ara verdiğiniz yetmedi mi?

yazılarınızı sürekli takip ediyorum ve bu kadar güzel yorumların daha da fazlasını hakettğnizi düşünüyorm şu ana kadr mutlulugumdan hıc pisman olmamıstım... hayata yepyeni bi pencere açtım sayenizde ..penceresini hala kapalı tutanların da bunu bir kere daha düşünmesi dieğiyle...saygılar...

merhabalar ecrin arkadasım!!!sende ne cevherler varmıs da bızım haberımız yokmus:)ellerine saglık yazın pek bi güzel olmus da acaba senın gıbı dusunen daha ne kadar ınsan kaldı şu dünyada...umarım yüreğinin taa ucunda da olsa birazcık merhamet bulunanlarının yüreğini sızlatmıstır...yüreğine sağlık

ağlar gözlerim, mutluktan yanar yüreğim yandıkça yanar yanınca yüreği, bir şeyler yapmak kolay gelir zordur aslında sevdğin olunca acı çeken, bir şeyler yapmak elinden gelse yoluna neleri sermezsinki mutsuzluktan ağlayan gözleri mutluktan gülsün diye ama olmaz olamaz dünyadır bu yaktıkça yakar yakar........( ecrin hanım gerçkten çok güzel olmuş düşüncelriniz insana insanlığını hatırlatr cinsten olmuş elinize sağlık)

tebrik ederim ecrin hanım ...gercekten sözün bittiği yer...değme yazarlara taş çıkarır ifadesi sizin için geçerli sanırım...acı, merhamet,özlem,pişmanlık ancak bu kadar güsel anlatılabilirdi...

Pişman olmak için çok geç artık. Kim bilebilir geç olmasaydı pişmanlık olmazdı değil mi? Köpekler gibi pişmanım bir köpek gibi.Gecenin karanlığında yolunu kaybetmiş bir sokak lambası gibiyim. Kendim dışında herkesi görebiliyorum. Ama kendime bakamıyorum. Elimi hep uzatıyorum, çekmiyorum. Ama neden kimse tutmaya yeltenmiyor?? Ve yorulup ellerimi indirdiğimde o dikiliveriyor karşıma. Oysa benim ellerim aşağıdadır artık. Ve umut kalmamıştır yüreğimde, kollarımda derman.. Uzatır ellerini bana, her şeye rağmen ben de uzatmışımdır ellerimi ama o görmez. Ve pişmanlığın, sefilliğin getirdiği gözyaşlarıma hakim olamam. Akarlar, akarla.. Her biri bana isyan edercesine büyük çığlıklarla yanağımdan süzülerek düşer yere. Susturamam beynimi... Konuşur hep "aptal, salak" der. "senelerce bekleyip hiç uğruna kaybettin onu" bak o geldiğinde ellerini artık uzatamayacak kadar bitkinsin, hor kullanılmış aşkın yetmiyor"... Ve tüm anlar.. Onlu, onsuz, mutlu, hüzünlü, bensiz zamanlar aklına gelir birden. Ama o hala karşındadır... Ben bıkarken o pes etmiştir. Arkamızı döneriz ikimiz de.. Benim yüreğim aklım sende, senin nefret dolu gözlerin, soğuk ellerin bende kalır.aramızdaki mesafe; geçirdiğimiz zamanlar kadar hızlanıp artmaya başlar. Artık beni ben yapan her şey ondadır. Bütün güç.! Ben olmak istemediğim kadın, o olmak istediği gibi onurlu; gururlu ve güçlü. İlerler... Ve kendini bile görmekten aciz bir sokak lambası altında benden götürdükleri ile arkasını döner. Artık aramızda yıllar kadar geceler vardır. Aklının odalarına dumanlar basar çocuğun. Düşünür yoluna devam mı etmeli, yoksa geri mi dönmeli? Tam adi gururun verdiği aldırmazlıkla yoluna devam edecekken içinde kalan aşk kırıntıları ile arkasını döner, gözü bana takılır.. Bir sokak lambası altında cansız bedenini görür. Sakak lambası altında ölü biriyim artık.. Ve onun gibi soğuk,gururlu...İnsan pşman olur insansa pişman olur.