MEVLANA' DAN HAYATA DAİR

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi. ..
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu
öğrendim.

Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla…
Zamanla yarışılmayacağını,
zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim…

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu…
Sonra da her insanın içinde
iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi…
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu
öğrendim.
İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu. ..
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim..

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni
aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmegin bolca üretilmesi gerektigini.
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin,
bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı ögrettim sonra…
Ve bir süre sonra yazı, kendimi ögretti bana…

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi…
Daha da sonra kendime ragmen gitmeyi…

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta…
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektigi fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektigine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yikarak düşünmek
olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde…
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altindayken, günaha el
sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçegi öğrendim bir gün…
Ve gerçegin acı olduğunu…
Sonra kararında acının, yemege oldugu kadar hayata da
lezzet kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının
hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle ne de aklımla severim.
Olur ya …
Kalp durur …
Akıl unutur …
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur …

MEVLANA

Ey ahdinde vefalı,
Ey vefasında kuvvetli,
Ey kuvvetinde yüce,
Ey yüceliğinde yakın,
Ey yakınlığında latîf,
Ey lütfünde şerîf,
Ey şerefinde azîz,
Ey izzetinde azîm,
Ey azametinde mecîd,
Ey yüceliğinde hamîd,
Bütün kusurlardan uzaksın. Senden başka ilâh yok. Affet bizi. 

Bu habere toplam 1 yorum yazılmıştır.

Yorumların tamamını okumak için tıklayın.

KÖŞELİ YAZILAR

	KİMİNE GÖRE MUHTEŞEMAYDIN insandanİTİKAF LA HİRAMIZA SIĞINALIMZORDUR SEVMEKGERÇEK DOSTBeni Sana Yazmıştı RabbimÖYLE BİR GEÇER ZAMAN Kİ...ÇİN İŞKENCESİÇalışma BekliyoruzSÜRDÜRÜLEBİLİR MİMARLIK VE KIRIKKALE04 Eylül 201003 Eylül 201031 Ağustos 201030 Ağustos 201024 Ağustos 201023 Ağustos 201022 Ağustos 201005 Ağustos 201011 Haziran 201001 Haziran 2010
Fazlı GÜVENTÜRK MİSAFİR KALEM Berra NEDVE Başak SALUK GÜVENTÜRK'ce Fatma ERKAN Ecrin BEYZA Melek ELVİN Halil HALAT Eda G. TOPRAK

HABER ARA